|
 Halina Poświatowska urodziła się 9 maja 1935
roku w Częstochowie, w rodzinie Państwa Stanisławy i Feliksa Mygów i została
ochrzczona w kościele św. Barbary.
W tym mieście spędziła swoje
dzieciństwo i wczesne młodzieńcze lata. Niestety, tu też nabawiła się w
czasie II wojny światowej, anginy, a w konsekwencji wady serca. Piękny dla
każdego człowieka najwcześniejszy okres życia spędziła w domu. Choroba
uniemożliwiła jej normalne egzystowanie. To skłoniło poetkę do uczenia się i
pisania w łóżku. Jako kilkunastoletnia dziewczyna doświadcza wiele. W latach
1948-51
z przerwami uczy się w gimnazjum.
”Nauka i Praca” i w Liceum im. J.
Słowackiego w Częstochowie. Niesystematyczność uczęszczania na zajęcia
szkolne spowodowana jest pobytem w szpitalach i sanatoriach. Zdaje maturę
jako eksternistka w 1955r.
W 1953 w Kudowie poznaje Adolfa
Ryszarda Poświatowskiego- studenta Wyższej szkoły Filmowej w Łodzi, również
chorego na serce. Już w następnym roku zawierają związek małżeński w
kościele św, Jakuba w Częstochowie.
Profesor Julian Aleksandrowicz-
lekarz i wielki przyjaciel Haśki wpadł na pomysł szczególnego sposobu
leczenia- przeciwstawienie myślenia o śmierci, myśleniu o tworzeniu. Halina
Poświatowska zaczęła pisać poezję „ wysokich lotów”. Choroba „ pomogła” Jej
w tym. Poezja tak doskonała powstała właśnie dzięki myśli o chorobie, o
umieraniu, ale także o życiu i miłości. Wówczas rodzą się wiersze, które
wejdą do tomiku pt. „ Hymn bałwochwalczy”, wydanego w Wydawnictwie
Literackim w Krakowie dopiero wtedy, gdy Poświatowska będzie za oceanem tzn.
w 1958r.
Wcześniej, tuż po śmierci męża debiutuje utworami „ Szczęście”
i „Człowiek z Annpurny” w Gazecie
Częstochowskiej.
Po śmierci męża zdrowie Haliny
coraz bardziej podupada. Profesor Aleksandrowicz czyni starania o
przeprowadzenie operacji w Stanach Zjednoczonych, bo tylko to może ją
uratować. Zwraca się do Polonii Amerykańskiej o ratowanie życia tej
wrażliwej i genialnej dziewczyny. Zabiegi przynoszą pozytywny skutek. Haśka
zostaje sprowadzona do Kliniki Kardiologicznej w Filadelfii, gdzie
przechodzi operacje serca. Wygrywa walkę ze śmiercią. Zaczyna nadrabiać
stracony czas. Żyje zbyt szybko, co ma ogromny wpływ i pozostawia skazy na
zdrowiu. Pozostaje w Stanach, by się kształcić. Podejmuje studia, kończy je
w przyspieszonym tempie i otrzymuje dyplom. Tęsknota za krajem i bliskimi
powoduje, że wraca do kraju i podejmuje studia na Uniwersytecie
Jagiellońskim. Kończy je i otrzymuje pracę w Katedrze Filozofii Przyrody UJ
i dzieli się swoją wiedzą ze studentami.
Choć nie czuje się najlepiej,
chce poznać w swym życiu jak najwięcej świata. Uzyskuje stypendium w Paryżu.
Przeznaczenia nie
da się przechytrzyć ani uniknąć. Chore serce daje powtórnie znać o sobie.
Wzmożona praca nie pomaga w utrzymaniu dobrej kondycji zdrowotnej. Nic nie
jest w stanie odwieść Poetki od pisania. Tworzy. Jej widzenie świata jest
zupełnie odmienne niż człowieka zdrowego. Ból, lęki, smutki nie będące Jej
obcymi znajdują wyraz w poezji. Motywy ptaka i serca pojawiają się
wielokrotnie w Jej twórczości jako symbole niepokojów, miłości, życia,
śmierci.
Halina Poświatowska to silna
osobowość. Tuż przed drugą operacją, pogodzona ze śmiercią, żegna się
wierszem „ Ptaku mojego serca”. Umiera w Warszawie 11 listopada
1967 r. Zostaje pochowana na cmentarzu św.
Rocha w Częstochowie.
|
